Op deze pagina's vind je de volgende artikelen/verhalen:

13. Over vechten

12. Workshops Water Rescue Werk 

11.Lawine Rescue training 2008
10. Verslag Rescue Waterwerk training 

 9. Informatie over Bonitatie en Jeugdpresentatie
 8. Lawine Rescue training in Oostenrijk 2007
 7. Reactie van een TsW op videobeelden van een Bonitatie
 6. UV Training en Examen
 5. Ontmoetingsweekend Lodz en een bijzondere Poolse vakantie
 4. Een impressie van Fokgeschiktheidstesten en Bonitatie in Tsjechië
 3. Ontmoetingsweekend in Pozna (Polen)
 2. Een inventieve wolfhond
 1. Op vakantie met een Tsjech

Laat maar uitvechten

door Janneke Leunissen-Rooseboom

Net als bij mensen is het tussen honden niet altijd rozengeur en maneschijn, en soms kan het zelfs heel heftig toegaan. Knokpartijen liggen altijd op de loer waar honden samenkomen of samenleven. Wat te doen als je hond wil gaan vechten, wat als hij wordt aangevallen? "Laat maar uitvechten", wordt er meestal aangeraden, "dat gebeurt in de natuur ook en dat regelen ze wel onder elkaar".
Doreen Planta brengt de nodige nuancering aan.

De relatie tussen de vechtersbazen maakt het vitale verschil uit. Behoren ze tot dezelfde roedel of hebben ze een andersoortige relatie, of niet? Gevechten van honden die geen relatie hebben moeten altijd worden gestopt en veel liever nog: worden voorkomen. Uiteenzettingen tussen roedelgenoten kunnen echter juist een belangrijke functie hebben, al is bij teven altijd grote voorzichtigheid geboden.

Straatgevechten

Gevechten tussen honden die elkaar ergens tegenkomen kunnen ernstig uit de hand lopen. Dat komt omdat honden geen bijtrem hoeven te hebben ten opzichte van niet-roedelgenoten. Bij wolven bestaat er vooral een bijtrem naar roedelgenoten en niet tot nauwelijks naar niet- roedelgenoten. Dit zijn immers indringers en die moeten worden verjaagd. De algemene regel is dus: tracht dit soort gevechten zoveel mogelijk te voorkomen. Dit kan op een aantal manieren.

"Belangrijk is dat honden leren de aanwezigheid van andere honden in het park en het bos te accepteren en in sommige gevallen dus soortgenoten te leren negeren", aldus Doreen Planta. "Dat klinkt misschien raar omdat we het altijd hebben over de hond als sociaal dier. Maar dat sociale gaat over de eigen roedel; in de meeste gevallen is dat het mensengezin waarin de hond woont. Het is een misverstand te denken dat de hond het prettig vindt om met willekeurig elke hond te spelen. Dat spelen kan totaal escaleren. Dwing je je hond om met alle andere honden te spelen, dan kun je hem in een lastig parket brengen".
Kennen honden elkaar, komen ze elkaar vaker tegen in het park en hebben ze door middel van hun gedrag aangegeven het leuk te vinden met elkaar te spelen, dan is er uiteraard geen enkele reden om dit spel tegen te houden. Wees echter niet zo onvoorzichtig dingen erbij te halen die een gevecht alleen maar in de hand kunnen werken: balletjes en brokjes maken het spelletje vaak niet leuker, maar worden juist inzet voor een gevecht.
Goed onder appèl staan is uiteraard ook heel belangrijk bij het voorkomen van gevechten, zodat men de hond kan terugroepen indien dat nodig is. Hoe vaak wordt nog de eenvoudige beleefdheidsregel overtreden die zo veel narigheid kan voorkomen? "Zie je een tegemoetkomend iemand zijn hond aanlijnen, dan moet jij jouw hond bij je roepen en aan de lijn nemen. Al ben je er nog zo van overtuigd dat jouw hond "niets doet". Met de aangelijnde hond kan overigens ook wat aan de hand zijn. Deze kan bijvoorbeeld net een operatie achter de rug hebben en het rustig aan moeten doen. Toch is dit helaas een regel die overal met voeten wordt getreden."
Men hoeft overigens niet elke vorm van agressie te zien als het eerste begin van een gevecht.
Waarschijnlijk de vaakst voorkomende vorm van agressie is de afweer van teven tegen opdringerige heren. Het is normaal gedrag als een teef een reu afsnauwt die zo brutaal is op haar te springen terwijl daar geen enkele reden toe is. Hier zal geen gevecht ontstaan, want zo'n reu begrijpt de waarschuwing dat hij te ver is gegaan als de beste en taait zonder morren af.
Ook in andere situaties kan een hond een andere hond afsnauwen, alleen al omdat deze zich in zijn persoonlijke zone bevindt. Honden die keurig geleerd hebben naar dit soort signalen te luisteren zullen afdruipen. Er hoeft dus niet meteen een gevecht te ontstaan.

Elk middel geoorloofd

Zijn de kemphanen in een gevecht verwikkeld, dan moet je de hond kennen om te weten wat het beste werkt. Sommige honden zullen afdruipen als de baas een flinke schreeuw geeft, andere horen hierin een strijdkreet en vatten die op als het sein tot aanval. Weglopen bij de hond helpt bij de ene, maar werkt bij de andere juist averechts. "Is het knokken dus toch begonnen dan is", aldus Doreen Planta, "bij wijze van spreken elk middel toegestaan om de partijen te scheiden, voordat er onherstelbare dingen gebeuren." De hulp van de eigenaar van de tegenpartij is daarbij hard nodig. Er zijn honden die, eenmaal vechtend, door het lint gaan en ook mensenhanden die zich in de gevechtszone bevinden grijpen, andere zullen dat wel uit hun hoofd laten. Het lijkt allemaal in een flits te gebeuren, maar vergis je niet: de vechtersbazen weten meestal precies wat ze doen.

"Meer dan de helft van de mensen die worden gebeten hebben zich in een hondengevecht gemengd, dus risicoloos is ingrijpen zeker niet, maar je moet op zo'n moment wat. Kies de juiste timing en ga zeker niet trekken aan de honden als een van de twee zich in de ander heeft vastgebeten: vreselijke scheurwonden zijn het gevolg. Voorkomen is dus de kunst, voor je hond en voor jezelf."

Roedelkwesties

Anders is het met conflicten in een roedel. Deze vinden onder andere plaats op het moment dat honden van rangorde wisselen. Dat is een proces wat hoe dan ook zijn beloop moet hebben. "Hoe minder men zich daar als baas in mengt, hoe beter. Dit soort incidenten is er ook nooit opeens, ze zijn al weken, maanden ingeleid met bijvoorbeeld tanden laten zien, grommen en andersoortig dreiggedrag." Juist als de baas zich er buiten houdt, kan het daarbij blijven, want de betrokken honden kunnen de nieuwe onderlinge verhoudingen vaak al met deze middelen bepalen. Inmenging van buiten werkt meestal contraproductief, omdat de mens - met de beste bedoelingen - precies de verkeerde ondersteunt. Hierdoor worden gevechten binnen de roedel bevorderd.

"Als een van beide honden bijzonder goed onder appèl staat komt het wel voor dat die het niet waagt de ander te corrigeren voor ongewenst gedrag waar hun baas bij is. Als een ondergeschikte iets doet wat door de dominantere zou moeten worden gecorrigeerd, durft deze dat alleen te doen in afwezigheid van de baas; dat worden dan vaak de honden die vechten als de baas niet thuis is."

Deze situatie gebeurt nog wel eens bij de oudere hond en de jonge pup des huizes. De condities voor zo'n conflict worden onbedoeld gecreëerd als de pup steeds in bescherming wordt genomen tegen correcties van de oudere hond. Deze situatie is dus vergelijkbaar met die van het kind in het gezin: de baas verhoogt door zijn beschermend ingrijpen kunstmatig de positie van kind of pup. Met dezelfde risico's: bij afwezigheid van de baas treden de oude dominantiewetten gewoon in werking. De "pup met aangeleerde hoogmoedswaanzin" roept dan door zijn vrijmoedige gedrag onevenredig zware correcties over zich af.

Teven

De raadgeving om het vechten op zijn beloop te laten geldt dus niet op straat, maar wel in de roedel.
Daarbij moet een belangrijke kanttekening worden gemaakt: vooral bij reuen. Die weten namelijk meestal zelf van ophouden, zodra de boodschap is overgekomen.
Teven, dat is een ander verhaal. Lukt het twee teven niet de rangorde onderling op een min of meer harmonieuze manier vast te leggen en te handhaven, dan blijven ze er op een zeer felle manier om vechten. Bij teven komt het begrip "overgeven" dan niet gauw in hun woordenboek voor. Zijn ze eenmaal de drempel over dan wordt dat op den duur een kwestie van erop of eronder. In zo'n ontspoorde relatie zit er niet veel anders op dan hen permanent te scheiden, want uiteindelijk gaan ze elkaar zeer ernstige dingen aandoen. Het enige wat eventueel nog zou kunnen resten is een samenleven in een kunstmatige situatie, onder strenge discipline. Maar nooit mag het toezicht verslappen, want bij afwezigheid daarvan wordt de strijd onmiddellijk hernomen.
Gezien het feit dat teven onderling zo intolerant kunnen zijn, is het apart dat ze bij puppykopers zo populair zijn: de meeste mensen willen een teefje omdat dat "liever" zou zijn.

Bezitters van een roedel weten beter. Wie twee honden wil houden, zou de combinatie van twee teven zeker niet als ideaal moeten zien. Meestal probleemloos is een span van reu en teef, daarna komen twee reuen. Twee teven is pas laatste keus.

Castratie

Vaak wordt gedacht dat er van castratie (ook de zogenaamde sterilisatie van de teef is over het algemeen een castratie) een kalmerend effect verwacht kan worden op het gedrag. Dat is echter lang niet altijd zo. "Castratie heeft om te beginnen geen effect bij honden die al hebben leren vechten. Als aanvallen een gewoonte is geworden speelt het leereffect een veel grotere rol. De hond heeft immers geleerd dat dit vechten effect heeft, op wat voor manier dan ook.
Offensief agressief gedrag buiten de roedel van teven wordt eerder nog versterkt door castratie, dus in plaats van zachter worden die teven juist feller.
Ook teven binnen een roedel gaan zich, eenmaal gecastreerd, echt niet leuker ten opzichte van elkaar gedragen." Doreen Planta waarschuwt hier ernstig voor: dominant agressief of offensief agressief gedrag is een contra-indicatie voor castreren, bij 70% van de teven die dit agressieve gedrag toont wordt dit gedrag erger. Ook binnen de roedel worden de verhoudingen door castratie eerder nog meer, dan minder gespannen.

Discipline

Teven hebben nu eenmaal onderling een ingewikkelder sociaal spel te spelen. Maar dat wil niet zeggen dat ze altijd problemen maken, ze moeten ze ook voorkomen met disciplinerende, soms niet bepaald "lief" overkomende maatregelen. Daarom is het misschien goed om af te sluiten met een voorbeeld van tevengedrag waaruit absoluut ook geen gevecht zal ontstaan, maar dat ten onrechte wel vaak door mensen zo wordt verstaan: het strenge, disciplinerende gedrag naar jonge honden waarin vooral teven goed zijn. Terwijl het hele gezin in vervoering de escapades van de pup volgt en veel te veel door de vingers ziet, neemt de volwassen teef de opvoeding serieus ter hand. Op het oog loopt ze knorrig en grommerig rond, soms grauwt ze naar de pup en geeft die een snerpende gil. Voor mensen ziet het er misschien niet leuk uit, maar oudere hond en pup begrijpen elkaar perfect en leven in feite in grote duidelijkheid en daardoor uiteindelijk in perfecte harmonie.

(Verschenen in Los Vast, het vakblad van de Nederlandse Vereniging voor Instructeurs in Hondenopvoeding en -opleiding (O&O), februari 2002)

In 2008 ben ik als een try-out begonnen met het geven van een aantal workshops Water-Rescue-Werk voor TsW’s . En in 2009 volgden workshops voor nieuwe groepen.
Waterwerk is een vorm van reddingswerk waarbij honden leren om drenkelingen uit het water te halen.

NB Deze vorm van rescue werk heeft niets te maken met de andere vorm binnen het reddingshonden werk: de Waterzoekhond. De waterzoekhond wordt namelijk opgeleid om verdronken en vermiste personen in het water op te sporen.

Tijdens deze workshops maakten de combinaties kennis met de basis principes van (deze vorm) van Waterrescue werk. Natuurlijk waren er individuele verschillen en sprong de ene hond makkelijker uit de boot en zwom een ander weer makkelijker naar een drenkeling.
Maar als ik terugkijk, kan ik alleen maar zeggen dat alle honden veel geleerd hebben en per keer vooruitgingen!
En dat het heel intensief en hard werken was voor zowel de eigenaars als de honden!

De TsW’s staan niet bekend als de meest beste apporteerders. Daarom was het echt fantastisch om te zien dat de meeste honden na 5 trainingsdagen niet alleen een dummy uit het water haalden, maar sommigen er zelfs al een surfplank (met een drenkeling er op), mee naar de kant sleepten!

De TsW is gefokt als werkhond en zal het dus altijd op prijs stellen om samen met zijn baas actief bezig te zijn. En in deze workshops was duidelijk te zien dat TsW’s ook met veel enthousiasme dit soort activiteiten doen! En tevens dat de interactie tussen baas en hond veel beter door wordt door het “samen werken”!

Hieronder een korte foto impressie van de deelnemende honden:

Voor het werk een zwemvest aan:


TsW Denzel: conditie zwemmen


TsW Paco: aan een dummy surfplank slepen


Mechelaar Breezer: aan een dummy onze Annie Rexie slepen


Voor het slepen van drenkelingen krijgen ze een zwemtuig over het zwemvest aan


TsW Aré: sleept een drenkeling aan het zwemtuig


TsW Yara: op commando uit de boot naar een drenkeling springen


TsW Nous: aan het zwemtuig de drenkeling naar de kant brengen


TsW Nomad: uit de boot springen


TsW Chezka: aan de dummy een drenkeling op surfplank naar de kant slepen:


Ter info:
De TsW’s die aan deze workshops deelnamen komen van fokkers uit verschillende landen (Nederland, Duitsland, Polen en CZ) en waren van te voren niet getraind voor dit soort werk.

Impressie van Water-Rescue training met een TsW.

Week 1

Het is soms dus echt “lachen” en ook goed voor je frustratie tolerantie als je dit met een TsW gaat doen!

Chezka was al helemaal speedy ( ze is gek op zwemmen) voordat ze moest beginnen met het apporteren van een dummy uit het water. Op het moment dat ze het commando kreeg schoot ze als een speer het water in. Daarna zwom ze met een noodgang langs de dummy en de instructeurs naar het open water.. om vervolgens op haar gemak eens een giga eind te gaan zwemmen!
(Ik heb het maar even genegeerd, en haar niet teruggeroepen. Want op dat moment had ze zeker niet geluisterd en had ze alleen ontdekt dat het negeren van zo’n commando betekent dat je voortaan eens lekker vrij kunt gaan zwemmen!)
Ik kreeg al visioenen dat de dame zich de hele dag verder als een “debiele clown” zou gaan gedragen. 

Maar gelukkig vond ze het varen in de sloep van de reddingsmaatschappij weer helemaal toppie en was ze weer helemaal alert op wat er ging gebeuren!!

Daarom was het (al varende) uit de boot naar een drenkeling springen gelukkig ook helemaal geen probleem voor haar.

En ook het slepen van de drenkeling deed ze prima:

Ze bleef de drenkeling zelfs al zwemmende keurig begeleiden totdat hij helemaal op de kant stond!

Afijn ik heb hier zelf ook weer van geleerd!
Deze hond die zo opgefokt en speedy is voordat ze waterwerk gaat doen (en daardoor zelfs een commando negeert) , zal ik een volgende keer zeker eerst van te voren al bewegingsactiviteiten geven en laten zwemmen. En daarna zal ik pas met opdrachten beginnen.

En door dit soort ervaringen leer ik iedere keer weer, een stukje meer over een individuele hond. (Want deze oplossing geldt zeker niet voor alle honden! Bij andere honden werkt het van te voren activiteiten doen en lang zwemmen soms juist tegenovergesteld. Dan hebben ze juist helemaal geen drive/zin meer om opdrachten in het water uit te voeren)

Week 2:

Voor de training had ik Chezka al een flink stuk laten zwemmen. Daardoor was ze gelijk vanaf de eerste oefening veel geconcentreerder en veel meer geïnteresseerd in wat er van haar verwacht werd.

 Ze zwom op commando netjes naar een vreemde duiker met een surfplank.
Maar ze was niet van plan om zijn dummy aan te pakken! Ze bleef wel voor hem heen en weer zwemmen (ze is gewend dat mensen haar aan haar nek vastgrijpen om zich naar de kant te laten slepen) 

Toen de duiker haar gedrag bleef negeren, zwom ze naar mij en sleepte mij naar de kant op de wijze zoals de gewend was.

Het wegvaren met de boot deed ze ook deze keer zonder problemen
    

En ook het uit de boot springen en drenkeling naar de kant brengen ging weer prima       

Week 3

Vandaag lag de duiker veel verder weg in het water. Het was de bedoeling dat de hond er op commando heenging, en bij de duiker de dummy met rescue can aanpakte om terug te slepen. De eigenaar/geleider moest de hond motiveren en al zwemmend richting duiker volgen.

Chezka zwom eerst netjes richting duiker en draaide halverwege weer om.. Na een tweede commando (zoek en help) maakte de duiker ook een geluid. En op dat moment viel het kwartje voor de dame!
Ze ging ineens in een super versnelling naar hem toe.
En…. Zonder problemen pakte ze zijn dummy aan en sleepte deze tot op de kant!!
(Om haar de eerste keer niet met extra druk in de bek te belasten, lieten we haar alleen de rescue can slepen en volgde de duiker op eigen kracht.)

Later op de dag hebben we deze oefening nog een keer herhaald en… toen hield de duiker de rescue can vast en sleepte Chezka hem met een dummy in haar bek helemaal tot op de kant!!

Vandaag kreeg ze tijdens andere oefeningen ook voor het eerst over haar reddingsvest een zwemtuig met rubberringen aan (die ringen blijven tijdens het zwemmen naast haar rug drijven) Ze keek de eerste keer even verbaasd achterom, maar negeerde het verder. En moeiteloos konden drenkelingen de ringen vasthouden om naar de kant gesleept te worden!

Kortom ik was vandaag giga trots op m’n slimme tjsechje die ook zichtbaar erg plezier in het werken had !

Het enige GIGA minpunt van vandaag was, dat ik mijn fototoestel kwijtraakte! (vandaar ook geen foto’s van deze training) GGGRRRR
M’n enige hoop is nog dat het toestel ergens in de bagage van een andere cursist terecht is gekomen. Want mn rescue doggy heeft het niet voor mij kunnen vinden!

Week 4

Helaas had niemand m'n fototoestel gevonden:((( En waarschijnlijk is nu dus een van de wandelaars in dat gebied een foto toestel met veel (voor mij bijzondere) foto's rijker.... Maar gelukkig kon ik voor de training van vandaag een ander toestel lenen!

Vandaag nam onze Leonberger Plukje voor het eerst deel aan deze watertraining. alhoewel alles nieuw en onwennig voor haar was, had ook zij er veel plezier in!

Naast de oefeningen werd er ook gewerkt aan conditie opbouw van de hond (en de baas!) door een paar keer een lang stuk te zwemmen. Voor de bazen was het natuurlijk wat meer easy omdat zij ook grote gedeelten konden lopen :)

Het is erg leuk om als eigenaar met twee van zulke totaal verschillende rassen te trainen en de verschillen in reactie patronen te zien. Natuurlijk moeten beide rassen gemotiveerd en geënthousiasmeerd worden om een oefening te doen!

Maar m'n temperamentvolle TsW zal dan bijvoorbeeld (mits ze iets leuk vindt en voldoende gemotiveerd is!) een oefening dan met een behoorlijke fanatieke (zwem)snelheid uitvoeren. Terwijl de Leonberger gewoon gestaag doorwerkt.

 Vandaag werd de TsW geconfronteerd met een nieuwe oefening: de eigenaar bleef in de boot zitten en stuurde de hond op commando naar een voor haar totaal vreemde drenkeling. Zonder problemen sprong Chezka overboord. Maar... ze wilde in eerste instantie de dummy van de drenkeling niet aanpakken en zwom afwachtend rond of ik ook in het water kwam. Toen dit niet het geval was, begon ze maar richting kant te zwemmen..

Na een herhaald commando pakte ze uiteindelijk toch de dummy met rescue-can aan en begon het slachtoffer naar de kant te trekken.

Maar toen ik met de boot verder vaarde, was ik zo dom om nog eens "goed zo" en "vast" te zeggen! :(((  Hierdoor was haar aandacht weer totaal op mij gericht, liet ze de dummy los en zwom  als een speer achter de boot aan naar de kant!

Leonberger Plukje ging voor het eerst met de boot mee en ik mocht als drenkeling overboord. Plukje had geen eens een commando nodig, want zodra ik overboord "viel" sprong ze mij direct na! Helaas was ze wel zo onbenullig om gewoon boven op m'n hoofd te springen! Maar wel geleide ze me helemaal tot de kant :))

Voor Chezka speelt met oefeningen ook nog steeds mee of ze een drenkeling kent en de mate waarop ze een evt slachtoffer mag! Mensen die ze kent en erg graag mag, sleept ze fanatiek helemaal tot op de kant. Haar "onbekende" slachtoffers haalt ze wel netjes op en sleept ze richting kant. Maar zodra ze vaste grond onder haar poten heeft laat ze de dummy los, zodat het slachtoffer de laatste meter mag lopen!

Plukje werd vandaag voor het eerst met een vreemde drenkeling met dummy geconfronteerd. In het begin snapte ze niet wat de bedoeling was, maar uiteindelijk pakte ze toch de dummy aan. Voor deze eerste keer hoefde ze alleen de surfplank te slepen.

En ze bracht deze ook al zwemmend naar de kant. Toen ze eenmaal door had wat de bedoeling was, gedroeg ze zich als een "natuurtalentje" en wilde zelfs de surfplank tot op de kant slepen :)))

Week 5

Deze week moesten de honden voor het eerst een "levenloze drenkeling" ophalen. Een etalagepop met surfsuit en reddingsvest aan diende als slachtoffer :))

Vanaf de kant stuurde de geleider de hond het water in richting slachtoffer. Bij het "slachtoffer" stond iemand die de hond attent maakte op de dummy aan het reddingsvest van de drenkeling. 

Met veel enthousiasme sleepte Chezka dit bijzondere slachtoffer naar de kant.

En hoewel het pas de tweede keer was de Plukje met waterwerk mee deed, bracht ook zij het slachtoffer tot aan de kant!

Deze week moesten de honden ook voor de eerste keer een drijflijn naar een slachtoffer bij een boei brengen, en vervolgens de drenkeling naar de kant slepen:

  Zowel Chezka als Plukje gingen als een speer naar het slachtoffer, omdat

ik deze keer zelf als slachtoffer bij de boei lag :)))

En beiden sleepten mij ook keurig (met dummy in hun bek) naar de kant.

Ondertussen hebben de honden ook kennis gemaakt met paniekerig, lawaaierig en spartelend slachtoffer

Plukje had nog wel wat meer enthousiasmerende aanmoediging nodig dan chezka, maar ook zij haalde uieindelijk wel het slachtoffer op en trok hem met drijflijn en dummy richting van de kant :))

Alleen zwom ze niet in een rechte lijn naar de kant, waardoor het slachtoffer in het riet terecht kwam!

Even probeerde ze nog door flink aan de dummy te trekken, het slachtoffer weer vlot te krijgen :)))

Maar toen dit niet makkelijk lukte, liet ze de dummy los en zwom zelf maar naar de kant!

Maar nadat ik haar terug stuurde, pakte ze toch de dummy weer op:))

Ze veranderde even van richting en kreeg het slachtoffer zo waar uit het riet!

En zo sleepte ze de drenkeling toch nog (met dummy en rescue can) tot aan de kant!

Allebei m'n honden hebben zichtbaar zeer veel plezier in dit waterwerk :)))

Wanneer een van de gezinsleden hier thuis alleen al een surfpak te voorschijn haalt, gaan ze al helemaal uit hun dak!

We blijven, ondanks het niet echt zomerse weer , deze activiteiten dus zeker voorlopig voortzetten!

Inmiddels heeft Chezka haar certificaat ontvangen en is de eertse curus met een aflsuitend trainingsweekend in Zeeland afgerond.

Door het hevige onweer konden helaas het gedeelte "duiken" van de honden niet geoefend worden. Maar tussen de buien door werden wel diverse andere zaken getraind. Bij alle honden was heel duidelijke progressie te zien in de wijze waarop ze werkten en het was duidelijk dat zowel de honden als geleiders veel geleerd hebben de afgelopen maanden

Voor Chezka is het vanaf een steiger de boot ook de gewoonste zaak van de wereld:

Ze vindt het varen in de boot geen enkel probleem

En springt zonder problemen op commando verboord naar een "slachtoffer"

Wanneer de safe line of dummy aan haar jacket bevestigd wordt , sleept ze het slachtoffer direct richting kant. Maar ook wanneer het slachtoffer zich laat slepen aan de ringen aan haar zwemtuig vindt ze dit geen enkel punt.

Ze sleept de "slachtoffers helemaal tot aan de kant (met of zonder afleiding van andere honden)

De afstanden die de honden moeten zwemmen zijn in de loop van de trainingen ook opgevoerd.

Op commando zwemt Chezka vanaf de kant naar een "surfer in problemen"

De surfer kan er dan voor kiezen om alleen zich zelf  naar de kant te laten slepen, of hij/zij kan op het board gaan liggen en Chezka de dummy geven om met zich met board en al te laten slepen!

Chezka reageert op de reacties van het slachtoffer en pakt bijvoorbeeld een dummy aan om op deze wijze de surfer met board helemaal tot  aan de kant te slepen 

Uit deze impressie van trainingen blijkt dat je ook Rescue Waterwerk met een TsW kunt doen! Het is voor zowel de TsW als de eigenaar een hartstikke leuke uitdaging  

Het kost behoorlijk wat inzet en energie en regelmatig ook wat afzien door de kou .Daarnaast vergt het soms een behoorlijke dosis creativiteit en inventiviteit van de eigenaar om de TsW te motiveren (en duidelijk te maken wat er van hem verwacht wordt) Maar het is de moeite meer dan waard, wanneer je de vooruitgang en het enthausiasme ziet waarmee de hond aan het werk is!! Een werkhond als een TsW  heeft uitdagingen nodig en zit ook duidelijk een stuk beter in zijn vel wanneer je regelmatig met hem werkt (en dingen samen met hem doet) En Water Rescue Werk is dan een van de leuke opties om met zo'n hond te doen!

Met veel plezier heb ik de trainingen gevolgd en hierbij wil ik dan ook nog met name de trainers  Henry Verheijen en Ed Tielman bedanken voor al hun tijd en inzet!

En gezien mijn ervaringen met deze training, zal ik zeker doorgaan met Water Rescue Werk met mijn honden!

9. Informatie over de Bonitatie en de Jeugdpresentatie

Wat is een Bonitatie:

De Bonitatie is een keuring/ beoordeling van een individuele Tsjechoslowaakse Wolfhond volgens de normen van de FCI standaard. Er is hier een speciaal keuringsformulier voor aan de hand waarvan honden op alle onderdelen door een commissie beoordeeld worden. De keuring gebeurt op zowel op uiterlijk als op gedrag.
Iedere TsW die aan een Boniatie heeft deelgenomen krijgt een keuringscode.

De Bonitatie wordt in de landen van oorsprong ook gebruikt als fokgeschiktheid test. Om te zien of combinaties die voor de fokkerij werden ingezet, ook nakomelingen gegeven hebben die aan de rasstandaard voldoen, wordt fokkers verzocht om alle nieuwe eigenaren te motiveren met hun hond een bonitatie te doen. (om de zelfde reden wordt door fokkers gevraagd om de hond op HD te laten röntgenen)

Een Bonitatie code van een hond begint altijd met 2 cijfers; dit is de hoogte van de hond in cm.

Vervolgens staat er de hoofdletter O die de aard van de hond aangeeft. De andere kleine letter er achter
(a t/m j kan) geeft aan hoe zijn aard beoordeeld werd.

En aan het eind staat de P (1,3,5 of 14) die de algemene eind beoordeling over het totaal (het uiterlijk, de aard en de HD) aangeeft.

P1 = uitmuntend  - P3 = zeer goed - P5 = goed - P14 = onvoldoende

De P van een hond is dus eigenlijk de belangrijkste aanduiding bij de keuringscode, omdat dit aangeeft in welke mate een hond (vlg de Bonitatie commissie) voldoet aan de rasstandaard.

Maar zoals bij de meeste Bonitatie uitslagen te zien is, staan er tussen de hoofdletter O (aard aanduiding) en de hoofdletter P (eindbeoordeling) vaak nog andere letters!
Ieder van deze letters geeft aan in hoeverre de hond op een bepaald onderdeel afwijkt van de rasstandaard.

Eerst komt er dan een Hoofdletter (A t/m O en R kan) Deze geeft aan om welk onderdeel van de hond het gaat .
En vervolgens komt er een kleine letter die aangeeft wat er niet juist is

Dus hoe minder letters er tussen de O en de P staan, hoe beter de beoordeling. Maar er bestaan nagenoeg geen perfecte honden, dus zal je bij iedere hond wel wat andere letters er tussen zien staan!
(Op de kopie van het Keurrapport/Bonitatie formulier onder aan dit artikel), kun je zien wat alle
letters betekenen.

De codes Oa, Ob, Oe staan voor te angstige of agressieve dieren en kunnen zorgen voor een P14 als eindcode).
 Het meten van de poten

Wat is de Jeugdpresentatie:

Op de Jeugdpresentatie wordt de jonge TsW aan de hand van het keurbewijs ook beoordeeld op uiterlijk en karakter. (aan evt. “fouten” in gedrag kun je dus nog werken voordat aan de Bonitatie wordt deelgenomen)

* Reuen en teven tussen de 6 en 15 maanden

De leeftijd waarop een TsW aan een Bonitatie kan deelnemen:

* Teven vanaf min. 15 maanden
* Reuen vanaf min. 18 maanden

 Opmeten van de hoogte

De exterieur beoordeling Jeugdpresentatie:

De beoordeling van het uiterlijk, lijkt een beetje op wat er op een hondenshow gebeurt:

De hond moet rustig aan de lijn kunnen staan terwijl de keurmeester de hond bekijkt en beoordeelt.
De eigenaar moet de tanden van de hond kunnen laten zien.

De hond moet rustig blijven staan terwijl een keurmeester de verschillende lichaamsdelen van de hond betast.

En vervolgens wordt alleen de hoogte van de hond wordt gemeten.

Daarna laat de eigenaar zien hoe de hond loopt (in versnelde pas!).

 Het laten zien van de tanden

De gedragsbeoordeling op een Jeugdpresentatie:

* De exterieur beoordeling en de gedragsbeoordeling vinden direct achter elkaar plaats.

* in Slowakije is er geen gedragsbeoordeling op de Jeugdpresentatie

Wat gebeurt er op een Bonitatie:

De exterieur beoordeling op een Bonitatie:

Daarna (vaak pas ’s middags) vinden de gedragsbeoordelingen plaats.

De gedragsbeoordeling op een Bonitatie:

Er is echter wel een klein verschil tussen de Tsjechische en de Slowaakse karaktertest.
De Tsjechische test wordt tot nu toe als wat “harder” beschouwt met betrekking tot de kracht van de bedreiging op de hond. Bij de Tsjechische test loopt de figurant in pakwerk, terwijl bij de Slowaakse test de figurant gewone kleren draagt. Daarom hieronder een korte beschrijving van de beide tests.

De Tsjechische Bonitatie karaktertest :

De test bestaat eigenlijk uit 3 onderdelen:                                                                                  Insluiting

A:

De eigenaar loopt met de hond naar twee staande personen en daar stopt hij.

Hij geeft zijn hond het commando om te zitten en gaat een gesprek aan met deze personen.

Op aanwijzing van de Bonitatie commissie, komen nog twee personen op de groep toe lopen. (Insluiting)

Zij gaan op zo’n manier staan dat de hond in het midden van de groep zit.  En dan blijven ze ongeveer 30 seconden samen praten.                                                                                                            

Het is de hond niet toegestaan om iemand aan te vallen of angst te tonen. ( De hond mag een muilkorf dragen indien de eigenaar dit nodig acht).

B:

De hond wordt met een ketting aan een paal gebonden.

In eerste instantie is zijn eigenaar bij hem (de eigenaar mag de hond prijzen/bemoedigend toespreken)

De pakwerker komt toelopen en maakt contact met de hond.

Dan loopt hij weg naar een afgesproken plaats.

Daarvandaan komt hij teruglopen en passeert heel kalm de hond.

Vervolgens komt hij terug lopen en doet of hij de hond wil aanvallen (met een stok en een schreeuw) en loopt dan door.

Contact maken                               Bedreiging met eigenaar er bij   
                                                                          

De eigenaar verlaat zijn hond om zich te verbergen.

Op dat moment wordt er een schot (6 mm) afgevuurd op ongeveer 30 meter afstand.

Na het schieten komt de pakwerker langs en hij passeert de hond kalm.

Op de terug weg doet de pakwerker weer of hij de hond wil aanvallen en loopt daarna door.

  Bedreiging zonder eigenaar er bij (Tsjechië)

De Slowaakse karaktertest Bonitatie:

De hond wordt met een ketting aan een paal gebonden.

De eigenaar loopt weg en verbergt zich

De figurant (draagt geen pakwerk maar gewone kleding) wandelt rustig naar de hond toe met een stok in zijn hand

Dan probeert hij contact te maken met de hond (hij kan zelfs aaien als de hond dit toestaat)

Dan loopt hij weg naar een afgesproken plaats.

Daarvandaan komt hij snel teruglopen naar de hond (terwijl er een schot klinkt)

Direct na het schot heft de figurant zijn hand met de stok op en beweegt deze in de richting van de hond (op zo’n afstand, dat fysiek contact onmogelijk is)

Vervolgens loopt de figurant weg

Daarna komt hij rustig terug lopen en probeert weer, net als in het begin, contact met de hond te maken.                                                                                                          Bedreiging zonder eigenaar er bij (Slowakije)

                                                                                                                                                         Het doel van de gedragstesten:

Het doel van beide karaktertesten is om te kijken of een TsW te agressief of te angstig is. Deze honden worden dan uitgesloten voor de fokkerij. (ouderdieren kunnen deze eigenschappen vererven)

In de landen van origine wordt van de TsW verwacht dat het een moedige werkhond is met goede verdedigende capaciteiten op de aanval van een figurant.

Maar het is geen “fout” als de hond de figurant niet probeert aan te vallen.

Het is ook goed als de hond alleen maar naar de figurant kijkt, naar hem blaft, of met hem probeert te spelen!
Wanneer de hond probeert te vluchten, en zelfs angst toont als hij niet wordt aangevallen is dat een serieuze fokuitsluitende fout.

Maar ook over agressieve, erg prikkelbare honden, die zich niet laten betasten of laten opmeten en iedereen om zich heen probeert aan te vallen, zullen voor de fok worden uitgesloten.

Voorbereiding op een Bonitatie:

In het algemeen zeggen de fokkers/eigenaren in het oostblok dat iedere TsW zonder enige voorbereiding aan een Bonitatie zou moeten kunnen deelnemen. En op zich zal dat voor de meeste honden ook zo zijn.
Maar.....    
De mensen in die landen vergeten vaak dat er in hun landen anders getraind wordt dan in Nederland.
Ook honden die niet voorbereid worden op een Bonitatie zijn in die landen vanaf jonge leeftijd al aan een aantal zaken gewend, die een doorsnee hond op een gewone hondenschool in Nederland nooit tegenkomt! (aan een ketting liggen, bedreiging, pakwerker, schieten)

Hoe kun je zelf je hond kunt voorbereiden op een Bonitatie:

Er zijn een aantal zaken die op een Bonitatie "Nieuw" kunnen zijn voor veel Nederlandse TsW's (als zij bv alleen een gehoorzaamheidscursus op een kynologenclub / hondenschool  gedaan hebben) zoals b.v.:

Exterieur keuring:

* Alle lichaamsdelen van de hond worden ook letterlijk opgemeten (verder alles nagenoeg het zelfde als op een gewone show )

* Bedreiging door een figurant (in gewone kleren) met een stok (Slowakije)
* Lossen van een schot (tegelijkertijd met pakwerker)

Met deze zaken zou je een hond kunnen laten kennis maken, binnen een groep waar ze metnwerkhonden trainen (b.v. een NBG groep)

Het is dus zeker zinvol om, als je ooit naar een Bonitatie wilt gaan, je hond al van te voren kennis te laten maken met deze zaken!

Daarnaast is gewone basis gehoorzaamheid al een begin tot succes op een Bonitatie!

Want voor de rest worden op een Bonitatie eigenlijk alleen maar dingen verwacht van de TsW, die iedere doorsnee huishond ook moet kunnen doen!

En wanneer je hond alle onderstaande zaken nog niet kan (of nog niet kent), kun je dit zelf thuis met hem oefenen:

(Bovendien, moet je hond deze zelfde dingen kunnen als je hem ooit op een show wilt uitbrengen.)

Rustig staan en zich door vreemden laten bekijken   

  Staan en zich laten betasten door vreemden  

 Lopen in versnelde pas

Gebit tonen                         

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2^e fase:  Bedreiging met eigenaar er bij 

  3^e fase: Bedreiging hond alleen 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Keurrapport

Lawine rescuewerk met een Tsjechoslowaakse Wolfhond en Leonbergers in Nederland ?

Lawinewerk is nu niet direct het eerste waar je aan denkt als je in Nederland woont en een Tsjechoslowaakse Wolfhond of een Leonberger hebt met wie je iets wilt doen. En beide rassen staan zeker ook niet per definitie bekend als reddingshonden! Maar met het onderstaande impressie, wil ik laten zien dat er heel veel mogelijk is als mensen Echt iets willen gaan ondernemen met hun hond!

In Nederland is de Tsjechoslowaakse Wolfhond nog een relatief onbekend ras. Vaak worden zij in eerste instantie ook aangezien voor het hier wat meer bekende Nederlandse wolfhonden ras: de Saarlooswolfhond.  Alhoewel er voor de meeste leken, oppervlakkig gezien, weinig verschil in uiterlijk is, zijn de verschillen in generaal gedrag (niet alle honden binnen een zelfde ras vertonen ras specifiek gedrag) heel groot!  Beide rassen vallen onder rasgroep 1, maar een Saarlooswolfhond is over het algemeen meer teruggetrokken, reageert zeer gereserveerd in nieuwe situaties en is zeker niet geschikt voor de meeste werkhonden activiteiten. Terwijl een Tsjechoslowaakse wolfhond een hond is die met plezier werkt (mits hij daartoe op de juiste wijze toe gemotiveerd wordt!) en altijd enthousiast op nieuwe situaties reageert.

Helaas speelt ook in Nederland “het Roodkapje syndroom” waardoor veel mensen huiverig zijn voor beide wolfhondenrassen en daarom hun kinderen zelfs uit de buurt van pups houden! Dat is op zich al heel lastig als je een wolfhondpup goed wil socialiseren. Maar nog lastiger wordt het als je met een wolfhond aan cursussen/trainingen wil gaan deelnemen. Aangezien veel Nederlandse trainers en hondenscholen beide rassen (en de verschillen er tussen) niet goed kennen, staan zij vaak zeer gereserveerd tegenover deelname van een wolfhond in hun groep.

Over het algemeen levert opgave aan een puppy groep met een wolfhond niet veel problemen op. Maar aangezien veel cursussen uitgaan van 1 generale trainingsaanpak (en niet van de diverse rastypische eigenschappen) zijn zowel veel eigenaren als instructeurs teleurgesteld na het volgen van 1 training. De eigenaren omdat hun TsW er verveeld bij ligt, “tegendraads” reageert en het in verhouding “veel slechter” doet dan de andere honden. En de instructeur omdat hij niet het gewenste resultaat bereikt.

Saarlooswolfhond eigenaren ervaren daarnaast ook nog dat hun hond te veel onder druk gezet wordt en helemaal niets meer presteert. Derhalve stoppen veel wolfhonden eigenaren in Nederland met cursussen/trainingen na de puppy cursus en/of hooguit een vervolg cursus. En helaas eindigen daardoor de meeste wolfhonden als “sofa dogs” terwijl ze veel meer capaciteiten hebben en de eigenaar ook eigenlijk wel meer wil doen met z’n hond.

Wanneer je in Nederland meer wilt doen met een Tsjechoslowaakse Wolfhond dan alleen de basis gehoorzaamheids trainingen, is het vrij lastig om iets  geschikts te vinden! Veel clubs en verenigingen wijzen eigenaren af onder het mom dat TsW’s “te schuw” of niet geschikt  zijn om mee te werken (vaak hebben zij dan helaas het terug getrokken gedrag van SWH’s voor ogen). Daarnaast zijn er weer anderen die “het wolfachtige voorkomen” van de TsW gebruiken als excuus dat dit de andere honden binnen de groep te veel afleidt. Kortom als je als doorsnee eigenaar van een wolfhond in Nederland iets wil gaan doen met een wolfhond, vergt dit ook een behoorlijke dosis inventiviteit en creativiteit!

Zelf zoek ik steeds weer opnieuw naar trainingen waarbij men uitgaat van natuurlijk gedrag en de rasspecifieke eigenschappen van ieder individuele hond. En/of groepen mensen die het leuk vinden om iets samen met hun hond te ondernemen. (zonder specifiek gericht te zijn op diploma’s inzet etc.) En aan zulke cursussen/trainingen/activiteiten neem ik graag deel met mijn hond(en). 

In mijn geval had ik ook  “het geluk” dat ik ook Leonbergers heb (en incidenteel fok) en daarom ook lid ben van de Nederlandse rasvereniging (de LHCN). Daardoor kon ik ook met mijn “niet-Leonberger” Berta z vlei Chaloupky (Chezka) deel nemen aan de basis cursus speuren van de LHCN. De instructeurs Henry Verheijen en Ed Tielmans, hadden er geen enkel probleem mee dat er een TsW in de groep meedeed. Net zoals bij alle andere honden in de groep, werd bij mijn TsW steeds gekeken waar zij het beste op reageerde en werd dit gebruikt voor de verdere ontwikkeling. (bij haar bleken dit b.v. beloningen te zijn i.p.v. speeltjes)

Stap voor stap leerde zij op deze manier spoortjes uit te lopen, vlakte revieren met de beginselen van een “bringsel” terug te brengen. Met veel plezier brachten mijn hond en ik dus vele zondag trainingen op de hei door en oefende we daarnaast ook door de weeks ook de verschillende “zoek” onderdelen in de praktijk. Uiteindelijk bereikten we zo als combinatie na examens ook het niveau van de “kerngroep”J

De leden van de kerngroep kregen ook de mogelijkheid aangeboden om vervolgens een “lawine rescue training” in Söll (Oostenrijk) te volgen. En vanzelfsprekend greep ik ook deze unieke kans aan om dit te gaan ondernemen met mijn TsW!

Tijdens deze cursus leren de hond en geleider (baas) een slachtoffer te vinden die zich onder de sneeuw bevindt. In deze cursus krijgt de baas ook lessen in Lawinekunde, E.H.B.O., weerkunde, kaart en kompas en het veilig betreden van sneeuwvelden (lawinegevaarlijk terrein).

Na een aantal voorbereidende theorie bijeenkomsten (over de ins en outs van rescue werk in de sneeuw), de bestudering van de uitgebreide informatiemap en de aanschaf van diverse specifieke materialen, waren we als enige combinatie met een Tsjechoslowaakse Wolfhond tussen diverse Leonbergers in januari ook present in Söll.

De eerste dag was een globale kennismaking, waarbij honden en eigenaren de mogelijkheid kregen om elkaar, de omgeving en de eigenschappen van sneeuw/ijs condities beter te leren kennen.  Helaas lag er op de lager gelegen gebieden weinig sneeuw. Maar de instructeurs hadden er, in overleg met de bergwacht, voor gezorgd dat we de dagen er na volop konden kennismaken met sneeuw en ijs condities. Dagelijks werden alle deelnemers in groepen van twee met hun honden (met de verplichte rescue outfit) tussen de horden wachtende skiërs de gondels van de skilift ingeloodst. Alle combinaties werden als echte VIPs behandeld werden zelfs gevraagd om via de VIP ingang naar binnen te gaan. De honden en geleiders hoefden nooit te wachten, maar kregen altijd voorrang wanneer ze met de lift mee wilden. Aan de tientallen wachtende skiërs werd door de mensen van het bergstation iedere keer opnieuw uitgelegd, dat dit soort honden met hun geleiders altijd met alle respect behandeld dienen te worden, aangezien het leven van iedere skiër wel eens van een reddingshond afhankelijk kan zijn. 

In eerste instantie vonden sommige honden het reizen in een gondellift een niet al te geweldige activiteit, maar na 1 dag vormde dit voor geen enkele hond meer een probleem.  Toen de Tsjechoslowaakse wolfhond ontdekte dat ze in de gondel ook vanaf grote hoogte de omgeving konden  overzien, installeerde zij zich dan ook direct relaxt in de gondel om alles in de gaten te kunnen houden.

Aangezien de sneeuwcondities niet optimaal waren, waren ook diverse pistes gesloten. Derhalve concentreerde de start van het skigebeuren zich ook op het bovenste gondel station. Daarom moest de rescue groep ook een behoorlijk stuk lopen naar het trainingsveld. Maar dit gaf eigenaar en hond ook gelijk goed de gelegenheid om te wennen aan het lopen op hellingen met verijsde sneeuw. 

In het begin van de training waren de honden dagelijks actief met het hen wel bekende “lopen van spoortjes” , het zoeken naar voorwerpen en het zoeken naar slachtoffers op open locatie. Daarnaast kregen de  honden de gelegenheid om te wennen aan het liggen in een sneeuwbivak met tentjes.

In de loop van de week werd de moeilijkheidsgraad langzaam opgebouwd.   

De honden moesten uiteindelijk voorwerpen onder de sneeuw opzoeken en ze zelf uitgraven.

Daarnaast werden de  honden eerst gewend aan slachtoffers vinden in een halfopen hol, terwijl ze aan het eind van de week slachtoffers moesten vinden in een gesloten sneeuwhol. En uiteindelijk werd van de honden verwacht dat zij al gravende door de sneeuwmuur naar het slachtoffer zouden gaan.

 Maar ook de eigenaren werden getraind! De eigenaren bekwaamden zich deze week in het lopen met de grote sneeuwschoenen, het sonderen, het werken met lawine piepers, het maken van sneeuwprofielen, praktische EHBO (voor lawine situaties), het brancard dragen in de sneeuw, het werken met portofoons etc.

 En ook voor de eigenaren werd de moeilijkheidsgraad dagelijks opgevoerd! Naast de dagelijkse breefings waren er ook nabesprekingen, waarin het de acties en het functioneren van eigenaren, honden en de groep besproken werd. 

Aan het eind van de week werden echte slachtoffer meldingen in scène gezet en moest de groep daar adequaat als een echt rescue team op reageren. Van de deelnemers met hun honden werd verwacht dat ze al het geleerde in praktijk zouden brengen. En  daarnaast werd vanzelfsprekend ook een behoorlijke dosis teamwerk verwacht! (het aanstellen van een teamleider, het contact met de centrale post via portofoon, het werken in koppels het onderling contact houden etc.) En dit was zeker van belang bij de nachtoefening in het bos, waarbij het voor de deelnemers zeer moeilijk was om zich te oriënteren. De teamleden moesten dus volledig op hun honden, hun walky talky’s en elkaar vertrouwen 

Het was een geweldig mooie ervaring om zo’n bijzondere (werk)week mee te maken met mijn hond. Ik heb er zelf ook gigantisch veel van geleerd (zowel van de praktische oefeningen als in dagelijkse nabesprekingen in de cursusruimte). En voor mijn TsW was het een uitdaging waarbij een beroep gedaan werd op al haar reeds aanwezige natuurlijk capaciteiten. Al de deelnemende honden aan deze lawine rescue training waren niet per definitie de rassen die bekend staan als geschikte “reddingshonden”.  Maar het was in deze week duidelijk zichtbaar dat TsW Chezka, net als alle Leonbergers, met veel plezier en enthousiasme samen met hun baas actief waren. En daarnaast was ook bij alle honden een duidelijke ontwikkeling van hun capaciteiten te zien!

Omdat veel TsW  in Nederland vaak niet verder komen dan “sofadogs” is wil ik met deze impressie van een werkweek laten zien dat ook met Wolfhonden veel meer mogelijk is!

Ik heb natuurlijk zeker niet de illusie dat mijn hond in deze ene week is klaargestoomd voor de echte inzet als “lawine reddingshond”. Maar daar ging het mij ook niet om! Ik vind het gewoon belangrijk dat iedere gezonde hond voldoende uitdagingen krijgt om zich optimaal te kunnen ontwikkelen.  En dan is het voor mij niet belangrijk om de beste te zijn, voor inzet te gaan, examens te halen etc. Het samen werken en dingen ondernemen met mijn hond(en) vind ik veel belangrijker.

Ik hoop dan ook dat het lezen van dit artikel meer mensen op het idee brengt om wat met hun hond te gaan ondernemen.

Het gaat er ook niet om wat je doet met uw hond, als je maar wat doet met uw hond.

Want ook jouw hond (van welk ras dan ook) kan veel meer dan u denkt!

                                                                                                                                          Mijke van Heyningen

Hieronder vind je de antwoorden op de volgende vragen:

• Wat is een U.V. examen?
• Waarom een U.V. examen doen?
• Wat houdt een U.V. examen globaal in?
• Wat zijn de voorwaarden voor deelname?
• Wat moet ik meenemen naar een U.V. examen?
• Wat zijn handige tips voor de training?
• Bestaan er U.V. trainingsschema's?

En daarna staan er nog:

• Een trainingsschema voor 14 weken
• Een trainingsschema voor 5 weken
• Het officiële examen reglement

Wat is een UV examen?

Het UV examen is een uithoudingsvermogen examen. Het U.V. examen is een officieel, door de (internationale) FCI erkend, examen dat onder verantwoordelijkheid van de NBG (Nederlandse Bond voor Gebruikshonden sportverenigingen) wordt georganiseerd. Aangesloten verenigingen (rasverenigingen, kynologenclubs, hondensportverenigingen) kunnen bij de NBG een examen aanvragen.

Waarom een U.V. examen doen?

Wat is eigenlijk het nut van een UV examen? Als een hond in staat is een UV examen af te leggen is dat een bewijs dat de hond in staat is om een lichamelijke inspanning van een bepaalde zwaarte te volbrengen, zonder daarbij (of daarna) aanzienlijke vermoeidheid verschijnselen te vertonen.

Bij dit examen bestaat de inspanning uit loopprestaties die behoorlijke eisen stellen aan de inwendige organen (in het bijzonder aan het hart en de longen). Bij deze proef zullen echter ook andere eigenschappen zoals doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen en hardheid tot uiting komen.

Aangezien de CsW een werkhonden ras is moeten zij ook in staat zijn om zonder al te veel moeite voor een UV examen te slagen.

Zekere met name voor de honden die in de fokkerij en de africhting gebruikt worden, zijn lichamelijke gezondheid, doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen en een bepaalde mate van hardheid, belangrijke eigenschappen die niet verwaarloosd mogen worden.

Maar het U.V. examen is een momentopname, een toets van de conditie op een willekeurig moment. Het is dan ook verstandig om, ook na het halen van het examen, de conditie van hond op peil te houden. Zeker als je actief bent in de hondensport!

Wat houdt een U.V. examen globaal in?

Op een U.V. examen moet de hond in draf een afstand van 20 km naast de fiets afleggen. Tijdens deze tocht zijn er twee pauzes (zie ook het examen reglement).

Aan het eind van het parcours krijgt de hond een pauze van 15 minuten, waarna er nog een gehoorzaamheidsoefening volgt. Hierbij ligt het accent niet zozeer op het feilloos afwerken van het programma, maar meer op het een beeld krijgen van de conditie van de honden na de krachtproef die ze achter de rug hebben. (een hond die op het commando "zit" , uitgeput door alle vier z'n poten zakt laat zeker zien dat hij oververmoeid is!) De hond dient dit nl nog opgewekt en zonder achterblijven te kunnen volgen.

De keurmeester kijkt voordat er gestart wordt eerst naar de conditie van de hond. Tijdens de pauzes in het examen bekijkt de keurmeester de voetzolen van de hond.

Tijdens het hele U.V.\-examen zal de keurmeester, meestal vanuit een auto, de honden nauwlettend in de gaten houden. Honden die buitensporige vermoeidheidsverschijnselen vertoont, en het tempo van 12 km per uur niet kunnen volhouden worden afgewezen.

Op dit examen worden geen punten gegeven, maar je krijgt uitsluitend de kwalificatie Geslaagd of Afgewezen.

Wat zijn de voorwaarden voor deelname?

Als je wilt deelnemen aan een examen moet je lid zijn van een vereniging die een examen organiseert. (Dat heeft te maken met het feit dat het U.V. examen een officieel, landelijk erkend diploma oplevert. Alleen verenigingen kunnen je van te voren aanmelden bij de overkoepelende NBG)

Via internet kun je bijvoorbeeld zoeken welke verenigingen er een U.V. examen organiseren.

Honden mogen niet jonger zijn dan 16 maanden en niet ouder dan 6 jaar.

Rashonden dienen in het bezit te zijn van een "Rashondenlogboek" wat op naam van de eigenaar staat. (Een Ras/hondenlogboek kun je aanvragen bij : Raad van Beheer op Kynologisch gebied in Nederland - Postbus 75901-1071 AX Amsterdam-Tel: 020 - 6644471)

Wat moet ik meenemen naar een U.V. examen?

Op de dag van examen moet je meenemen: de Stamboom ( als het UV het eerste officiële examen is ) + het Rashondenlogboek en lidmaatschapskaart van de vereniging.

Daarnaast is het handig als je voor je zelf wat eten/drinken meeneemt en natuurlijk ook wat drinken voor je hond.

Wat zijn handige tips voor de training voor het U.V. examen?

Algemene tips voor de training:

Voordat je met een training begint is het handig om je hond even door een dierenarts na te laten kijken (hart, longen, algemene conditie etc.)

Als je nog nooit met de hond gefietst hebt, moet je de hond eerst wennen aan het lopen naast de fiets. En vervolgens wen je hem naast de fiets aan het verkeer.

Uiteindelijk moet de hond op het U.V. examen 20 km (aangelijnd) rechts naast de fiets meelopen.

Sta je hond niet toe om te trekken tijdens het fietsen, want dit veroorzaakt sneller vermoeidheidsverschijnselen. Bovendien slijten zijn voetzooltjes dan ook harder.

Het gebruik van een springer is tijdens het examen toegestaan. Maar leer je hond altijd eerst gewoon netjes naast de fiets mee te lopen. Daardoor voorkom je dat hij later gaat hangen in de springer. Als je een springer gebruikt, zorg er dan wel voor dat je altijd een reserve lijn bij je hebt (voor het geval de springer lijn onderweg een obstakel raakt en breekt)

Controleer na en tijdens elke training de voetzolen van de hond (of ze stuk zijn of roze worden) Sommige honden slijten n.l. sneller hun voetzolen dan anderen, dit kunt je o.a. tegengaan door ze thuis in te smeren met "Stockholmer teer" (wat je o.a.bij de Welkoop of dergelijke winkels kunt kopen) of door ze enkele malen per dag met jodium tinctuur in te smeren.(Denk er wel om dat deze smeersels lelijke vlekken in kleding en vloerbedekking geven !!)

Probeer steeds op afwisselend terrein te rijden (Klinkerwegen, betonpaden, asfaltwegen, stoepen en zand- of kiezelpaden). Probeer zoveel mogelijk de bermen te vermijden omdat hier nogal eens veel zwerfvuil zoals glas, lipjes van blikjes e.d kunnen liggen waaraan de hond zijn voetzolen kan openhalen.

De hond moet in draftempo naast de fiets lopen. Het is handig om een "fietscomputer" te kopen waarmee in elk geval snelheid en afstand kunnen worden gemeten. Mits goed bevestigd (en afgestemd op de wielmaat) zijn deze redelijk nauwkeurig. De gemiddelde snelheid moet ergens rond de veertien km p/u liggen. Harder dan 16 km/h en langzamer dan 12 km/h zijn niet toegestaan.

Als je een fiets met handremmen hebt, controleer dan of de linkerrem het achterwiel remt. (de hond houd je rechts vast; dus je remt links)Want als je door het links remmen je voorwiel blokkeert, is de kans groot dat je over de kop slaat!

Ga niet trainen bij een temperatuur die hoger is dan 22 graden. Maar pas ook bij regen je tempo en afstand aan (voetzolen worden dan week en slijten sneller). En mijdt in de winter ook wegen waar pekel gestrooid is!

Geef de hond voor de training geen voer en ook niet teveel water om het risico van een maag torsie te vermijden!! De hoeveelheid drinken die je hem onderweg geeft moet ook beperkt blijven tot enkele slokken en mag niet te koud zijn. Als de hond weer thuis is, laat hem dan eerst even uithijgen en uitrusten voordat hij water en eten krijgt.

De keurmeester kijkt voordat er met het examen gestart wordt eerst naar de conditie van de hond. Daarom is het handig dat je de hond van te voren ook leert dat hij zich rustig door iemand laat betasten (zonder te grommen of uit te vallen).

Tijdens de pauzes in het examen bekijkt de keurmeester de voetzolen van de hond. Dit kan je ook van te voren ook oefenen door zelf de benen van de hond recht naar achteren halen en dan naar zijn voetzolen te kijken.

Bestaan er trainingsschema's voor het U.V. examen?

Er bestaan verschillende trainingsschema's voor een U.V. training. Op internet zijn er via zoekmachines trainingsschema's te vinden variërend van 5 tot 14 weken. Onderstaand zijn twee voorbeeld schema's opgenomen. Een schema van 5 weken en een schema van 14 weken. Het zal duidelijk zijn dat een trainingsschema van 14 weken een rustiger en evenwichtige opbouw heeft. (het 14 wk schema is op advies van een dierenarts opgesteld).

U.V. Trainingsschema 14 weken

1e Week:
Om de dag 1 km fietsen

2e Week:
1e dag: 2 km fietsen
2e dag: 1 km fietsen
3e dag: 3 km fietsen
4e dag: rust
5e dag: 3 km fietsen
6e dag: 1 km fietsen
7e dag: rust

3e week:
1e dag: 4 km fietsen
2e dag: 2 km fietsen
3e dag: rust
4e dag: 4 km fietsen
5e dag: 1 km fietsen
6e dag: 4 km fietsen
7e dag: rust

4e week:
1e dag: 4km fietsen
2e dag: 2 km fietsen
3e dag: 4 km fietsen
4e dag: rust 5e dag: 4 km fietsen
6e dag: rust
7e dag: 4 km fietsen

5e week:
1e dag: 3 km fietsen
2e dag: rust
3e dag: 5 km fietsen
4e dag: rust
5e dag: 5 km fietsen, 20 minuten pauze, 2 km fietsen
6e dag: rust
7e dag: 5 km fietsen, 20 minuten pauze, 2 km fietsen

6e week:
Af en toe 2 km fietsen

7e week:
1e dag: 8 km fietsen
2e dag: 2 km fietsen
3e dag: 7 km fietsen
4e dag: rust
5e dag: 8 km fietsen, 20 minuten pauze, 2 km fietsen
6e dag: rust
7e dag: 3 km fietsen

8e week:
Af en toe 3 km fietsen

9e week:
1e dag: 8 km fietsen, 20 minuten pauze, 3 km fietsen
2e dag: 2 km fietsen
3e dag: 3 km fietsen
4e dag: 8 km fietsen, 20 minuten pauze, 3 km fietsen
5e dag: 1 km fietsen
6e dag: 2 km fietsen
7e dag: rust

10e week:
Af en toe 3 km fietsen

11e week:
1e dag: 8 km fietsen, 20 minuten pauze, 8 km fietsen
2e dag: 2 km fietsen
3e dag: rust
4e dag: 8 km fietsen, 20 minuten pauze, 4 km fietsen
5e dag: 2 km fietsen
6e dag: 2 km fietsen
7e dag: rust

12e week:
Af en toe 3 km fietsen

13e week:
Af en toe 2 km fietsen

14e week:
Af en toe 3 km fietsen

U.V. Trainingsschema 5 weken

1e week
4 x (dus om de dag) ca 3-5 km fietsen

2e week
4x (dus om de dag) 7 km fietsen

3e week
4 x (dus om de dag) ca 10 km fietsen. Na ca 5 km een pauze (15 min)

4e week
Om de 2 dagen 15 km fietsen met een pauze na 8 km.

5e week
1e dag 20 km fietsen (pauzes van 15 min. na 8 en 15 km)
2e dag 5 km fietsen
3e dag 5 km fietsen
4e dag 5 km fietsen
5e dag 5 km fietsen
6e dag 5 km fietsen
7e dag 20 km fietsen (pauzes van 15 min. na 8 en 15 km)

Examenreglement UV-examen

(Examenreglement van Commissie Werkhonden ingesteld door de Raad van Beheer op Kynologisch gebied in Nederland)

Loopoefening:

Het afleggen van een afstand van 20 km in een tempo van 12 - 15 km. per uur.

De aan de halsketting aangelijnde hond moet aan de rechterzijde van de geleider naast de fiets lopen. Een te haastig tempo dient vermeden te worden. De lijn moet niet te kort worden gehouden, opdat de hond zichzelf steeds aan het tempo kan aanpassen. Licht trekken door de hond aan de lijn is niet foutief, wel echter het voortdurend achterblijven van de hond.

Nadat een afstand van 8 km is afgelegd, wordt een pauze van 15 min. gegeven. Gedurende deze rust controleert de keurmeester in hoeverre de honden vermoeidheidsverschijnselen vertonen. Honden die een zeer vermoeide indruk maken, worden van het examen uitgesloten.

Na de pauze moet een afstand van 7 km worden afgelegd, waarop een rustpauze van 20 min. volgt. Gedurende deze pauze moet de hond de gelegenheid gegeven worden zich vrij en ongedwongen te bewegen. De keurmeester controleert ook nu de honden op vermoeidheid en eventuele stukgelopen voetzolen. Oververmoeide honden en honden die hun voetzolen hebben stukgelopen, moeten van verdere deelname worden uitgesloten.

Na de pauze van 20 min moeten de laatste 5 km worden afgelegd. Hierna is er een pauze van 15 min., waarin weer de honden de gelegenheid moet worden gegeven zich vrij en ongedwongen te bewegen. De keurmeester onderzoekt nogmaals in hoeverre de honden oververmoeid zijn en of zij eventueel hun voetzolen hebben stukgelopen. De keurmeester en de examenleider begeleiden de honden op de fiets of in de auto. Om honden, die de prestaties niet kunnen volbrengen, te verzorgen en mee te nemen, is het gewenst een auto ter begeleiding van de honden mee te laten rijden, waarbij evt. ook een reserve fiets meegenomen kan worden.

Een hond, die blijk geeft elk temperament of iedere hardheid te missen, buitensporige vermoeidheidsverschijnselen vertoont of het tempo van ca. 12 km per uur niet kan volhouden, integendeel aanzienlijk meer tijd voor deze prestatie nodig heeft, moet worden afgewezen.

Gehoorzaamheidsoefening:

In aansluiting op de loopoefening, na de pauze van 15 min, moeten de geleiders zich op aanwijzing van de keurmeester met hun honden aan de voet opstellen voor de gehoorzaamheidsoefening. Iedere geleider moet met zijn hond daarbij de oefening "vrij volgen" tonen. De oefening mag ook aan de lijn uitgevoerd worden en moet geschieden volgens de bepalingen van IPO I; er wordt echter niet geschoten en niet door de groep gevolgd.

Het gebruik van een z.g.n. "Springer" is toegestaan.

Toelatingsbepalingen: minimale leeftijd: 16 maanden - maximale leeftijd: 6 jaar

De volgende ochtend vertrokken de meesten al weer om 7 uur (!!) richting show terrein Lodz, omdat het moeilijk is daar een parkeer plek te vinden. En gelukkig waren wij ook net op tijd om de ring in te gaan. Het was een openlucht show op een groot terrein rond het stadion, waar honderden honden aan deelnamen. We hadden de mazzel dat het schitterend weer was en er de hele dag van alles te beleven en te zien viel van keuringen, demonstraties, examens tot tientallen kraampjes over het hele terrein. Bovendien was er buiten het tentoonstellings terrein een soort markt waar fokkers hun ras aanprezen en waarbij pups van verschillende rassen aangeboden werden (gebeurt op deze manier veel vaker in die landen). Er viel zo ontzettend veel te zien, dat we ons echt geen moment verveeld hebben! Bovendien hadden we ook nog het geluk dat onze honden het die dag ook erg goed deden op de show (Karlik werd jeugdwinner en bij de erekeuring 4e van de rasgroepen en Chezka werd 1e van de tussenklas en kreeg het res. CACIB) en dat is natuurlijk ook altijd een leuke bijkomstigheid in zo'n weekend! Na nog een wandeling genoten we van de echt Poolse maaltijd waar Kamilla en Daniel voor gezorgd hadden. En tot diep in de nacht werden er rond het kampvuur veel gesprekken gevoerd, vertaald (lang niet iedereen sprak engels) en worstjes geroosterd. Op zondag werd er veel gewandeld, gekletst, gesport (wat natuurlijk lekke voetballen kostte) en was er een tsjech die als ze de bal niet te pakken konden krijgen maar een paar billen uitzocht om in te bijten, hetgeen ook voor de nodige hilariteit zorgde! 's Middags was er een gezamenlijke wandeling en zwempartij en bovendien had Daniel een oriëntatietocht uitgezet waarbij iedereen op tijd geklokt werd. Inmiddels begon Chezka voor alle heren steeds lekkerder te ruiken en besloten ze dat zij als eerste mocht vertrekken, opdat de heren die na haar de weg moesten zoeken ook wat extra zoekspirit zouden hebben! Ik verscheen dus met een "loeiende" Karlik aan de start, en iedereen verwachtte dat meneer dus een giga snelheid zou neerzetten! Afijn in het begin ging hij ook als een speer rennend vooruit, maar hij eindigde bij een berg rottend afval in het bos!! (vond hij blijkbaar nog lekkerder ruiken!) Het resultaat was dat ik met deze nepwolf giga verdwaalde en als 1 na laatste in het klassement eindigde! Uiteindelijk bleek bij de einduitslag dat Chezka met Jorn de snelste combinatie was geweest en dus eerste werden!

Na een gezamenlijke maaltijd werd dit gezellige weekend op Daniels boerderij afgesloten en vertrokken de meeste mensen weer huiswaarts. Wij vertrokken de vlg ochtend pas omdat we de rest van de week nog in Polen wilden gaan kamperen.

In het weekend hadden we diverse tips over mooie gebieden gekregen, maar gezien de kwaliteit van de wegen was het weinig realistisch om ook alles te kunnen gaan bekijken in een paar dagen! Na een schitterende tocht langs o.a. de "eagles nesten" zijn we neergestreken op een kleine camping in een natuur reservaat boven Krakow, van waar uit we wat tochten gemaakt hebben. Inmiddels kwam Chezka in haar vruchtbare dagen en waren die twee tsjechen alleen nog te hanteren als ze bij elkaar in de buurt waren (anders verging horen en zien je van het gejammer en gehuil!) Samen in een tent leek ons ook geen optie, want we hebben geen zin in een verrassings nestje over een tijdje. Maar het in twee aparte tentjes slapen bleek ook in de praktijk een minder succesvol gegeven! (Karlik vloog dwars door het nylon tentdoek zodat we verder kampeerden met een tent met geplakte scheuren) Vanwege het gehuil was het ook niet meer mogelijk om op de zelfde camping te slapen. Dus vertrok ik ‘s nachts met Karlik in de auto om ergens diep een bos in te rijden en bleef Chekza met de anderen op de camping achter. Karlik kon dan gerust huilen zo veel als hij wilde en ik probeerde met m'n vingers in de oren nog wat zittend te slapen! Al met al was het dus een rondreis met de nodige handicaps, maar toch zeker de moeite waard! De (op de kaart) "grote" wegen kun je in Polen beter vermijden. Doorgaans zijn dit gewoon zeer drukke 2 baans wegen die in zeer slechte staat verkeren en waar ook veel vrachtverkeer op rijdt.

De kleine wegen zijn daarentegen erg rustig en zeker niet slechter dan de "grote" wegen. En onze ervaring is dat je op deze wegen ook de meest mooie uitzichten en dorpjes tegenkomt! Wat natuur betreft is er in Polen veel verschillend landschap te vinden en zijn er volop wandel en fiets mogelijkheden. Daarnaast hebben de meeste grote steden ook prachtige gebouwen, burchten en musea, dus ook voor mensen die meer van een culturele vakantie houden is Polen zeker een land om eens naar toe te gaan.

Voor zo ver wij meegemaakt hebben, is het land behoorlijk hondviendelijk. Wij werden op deze vakantie nergens geweigerd met onze twee honden en waren we zelfs in restaurants welkom.

Wat we gezien hebben van Polen was meer dan de moeite waard en we zullen dan ook zeker nog eens teruggaan voor een langere kampeer vakantie! Aangezien onze kampeerervaring met zo'n loopse tsjech er bij nou niet super beviel, waren we erg blij dat we de laatste dag nog op het terrein van de ouders van Margo en Przemek mochten kamperen. (zij wonen vlak bij de pools /duitse grens en zijn gelukkig niet onder de indruk van 's nachts huilende nepwolven!) Het laatste stuk van de rit naar Nederland was echt "afzien". De tsjechen hadden nl bedacht dat een dekking achter in de auto op een Duitse autobahn pas echt het summum was! Dus hebben we ze met veel moeite aangelijnd (en met veel kunst en vliegwerk) uit elkaar kunnen houden. Het enige voordeel was dat deze twee jammerende en huilende exemplaren er een aantal overijverige douaniers er uiteindelijk van weerhield om onze auto nauwkeurig op smokkelwaar te gaan controleren!

In Tsjechië gebruiken ze de Bonitatie als keuring voor de fokgeschiktheid. Ook daar bestaat de test uit 2 gedeelten: de beoordeling voor het exterieur en een gedragsbeoordeling. Aan de hand van punten voor beide onderdelen krijgt een hond zijn uiteindelijke algemene beoordeling (/keuringscode: P1= uitmuntend, P3= zeer goed, P5= goed en P14=onvoldoende) Op de site van wolfdog staat onder de rubriek artikelen het onderwerp "keuringen" en daar staat een beschrijving van de bonitatie en kun je precies zien waar een hond op beoordeeld wordt. (in de databank staat ook bij iedere hond die een bonitatie heeft gedaan zijn keuringscode vermeld).

Honden kunnen eerst deelnemen aan een jeugdbonitatie waar hun uiterlijk en gedrag beoordeeld wordt volgens de codering van het bonitatie formulier. Zij krijgen hiervoor een voorlopige bonitatie uitslag. Als de honden wat ouder zijn kunnen zij aan de definitieve bonitatie deelnemen. Op de officiële bonitatie wordt wederom het uiterlijk en gedrag, volgens de codering van het bonitatie formulier, aan de hand van de ras standaard beoordeeld. Tevens worden dan ook de diverse lichaamsdelen letterlijk opgemeten.

Nadat alle honden de exterieur keuring gehad hebben wordt aan de gedrags beoordeling begonnen. Een hond ligt dan aan een ketting met zijn baas naast zich en op ong 30 mtr afstand staan de beoordelaars. Dan komt de pakwerker naar de hond en maakt wat dreigende bewegingen. (de hond mag dan uitvallen of negeren maar nooit een vlucht reactie vertonen) Vervolgens lopen de baas en de pakwerker weg en ligt de hond alleen. Daarna wordt de zelfde oefening met de pakwerker herhaald en wordt er tegelijkertijd op 30 mtr afstand geschoten met een alarm pistool (en weer mag de hond dan uitvallen of negeren maar nooit een vlucht reactie vertonen)

Omdat ik al veel verschillende verhalen had gehoord over de bonitaties in Tsjechië, wilde ik zelf wel eens zien wat dit nu precies inhield. Daarom ben ik vorige maand een weekend naar vrienden in Praag gegaan om zelf een bonitatie in Hostovice mee te maken. Eerlijk gezegd had ik door sommige verhalen verwacht veel agressieve honden en minder prettige test methoden aan te treffen. Maar dit viel ontzettend mee! In vergelijking met sommige IPO trainingen in Nederland was het zelfs ietwat soft.

Ik was van plan om alleen maar bij de bonitatie te gaan kijken met Chezka en een Saarloos pup van 5 mnd. Maar aangezien alles wat ik zag mij ontzettend meeviel, was ik heel blij dat mij toch de gelegenheid werd geboden om ook met Chezka nog aan de jeugd bonitatie deel te nemen. Na de exterieurbeoordeling vond da karakter beoordeling plaats. De gedragstest bij de jeugd bonitatie is een stuk lichter dan bij de gewone bonitatie. (de hond staat aangelijnd bij de eigenaar na de exterieur keuring en wordt dan alleen bedreigdend benaderd) Chezka had dit nog nooit meegemaakt en stond alleen in opperste verbazing met een scheef kopje te kijken wat dit in vredesnaam voor moest stellen. (Omstanders moesten zelfs lachen om het totaal niet onder de indruk zijn van haar, waarbij ze continu haar kop van links naar rechts scheef draaide) Pas toen de bedreiging herhaald werd en de man vervolgens een stap achteruit deed ging Chezka's staart omhoog en deed ze enkele passen in zijn richting. (Chezka slaagde overigens voor de jeugd bonitatie met een P3).

Maar wat wel duidelijk was, is dat er een groot verschil is tussen gewoonten en omgaan met honden in verschillende landen. Bij ons in Nederland dragen bv alleen agressieve honden een muilkorf. En wanneer je hier je hond b.v. alleen een muilkorf voor zou doen als hij los in het bos loopt (opdat hij niet op reeën gaat jagen), zal iedere voorbijganger bang voor hem zijn. En je kan verzekerd zijn van klachten als ze je hond een keer los en zonder muilkorf zien! En op de meeste gewone hondenscholen is het bv ook tijdens een training niet toegestaan om met een gemuilkorfde hond te lopen. Maar in andere (bv de voormalige Oostblok-) landen is het heel gewoon om je hond zo nu en dan even een muilkorf om te doen tijdens een training of wanneer hij ergens aan een lijn/ketting ligt te wachten.

Daarnaast houden veel mensen in Nederland een hond gewoon als een gezellig huisdier in het gezin. En er zijn ook maar weinig TsW eigenaren die heel actief met hun hond werken; de meesten doen alleen alle basis gehoorzaamheids trainingen. Daarbij komt ook nog dat veel verenigingen die opleiden voor werkdiploma's het helemaal niet zien zitten als er een TsW mee komt doen (de TsW wordt in tegenstelling tot Tsjechië in Nederland niet altijd gezien als een echte werkhond)
Bovendien zijn er in Nederland natuurlijk lang niet zo veel TsW's als in Tsjechie en hebben we hier ook niet wekelijks regionale bijeenkomsten met gezamenlijke trainingen met pakwerk etc. De meeste Nederlandse TsW's hebben dan b.v. ook nog nooit een pakwerker gezien, terwijl al de Tsjechische TsW's al opgewonden beginnen te blaffen als ze er in de verte een zien aankomen (herkenning van het "spelletje" dat ze al tig keer gezien en gedaan hebben) Omdat het in b.v. Tsjechië heel normaal is om pakwerk met TsW's te doen, is het voor eigenaren en honden ook de normaalste zaak van de wereld. Terwijl het voor een doorsnee nederlandse TsW eigenaar (die bv alleen gehoorzaamheid cursussen met zijn hond deed) al heel snel als ietwat "agressief" over zal komen.

Ik denk dan ook niet dat een bonitatie zoals die in Tsjechië gehouden worden een geschikt instrument is om ook hier in Nederland te gaan toepassen als een test voor fokgeschiktheid voor de hier wonende TsW's. En daarnaast zullen ook maar weinig mensen bereid zijn om helemaal naar Tsjechië te gaan om hun hond daar te laten aankeuren. Bovendien vind ik de exterieurkeuring daar wel een objectief meetinstrument, maar is de gedragstest die ze daar gebruiken verre van objectief als meetinstrument! Al het daar gewenste gedrag is mijns inziens n.l. gewoon trainbaar. (Als je aan de jeugdbonitatie hebt deelgenomen, weet je welke manco's je hond heeft t.a.v. het gewenste gedrag en kun je die onderdelen met hem trainen voor de definitieve bonitatie) Maar het is ook wel lastig om een echt goede gedragstest te vinden die ook bruikbaar is voor een specifiek ras. En ik denk persoonlijk dan ook, dat niet dat iedere test voor ieder ras geschikt is. (hoeveel TsW's die in Tsjechië slaagden voor de bonitatie zouden bv slagen voor een nederlandse MAG test?)

Op zich is het een goede zaak wanneer er eisen aan fokdieren gesteld worden, zodat je ook op de rasspecifieke eigenschappen kunt selecteren. Aan de andere kant moet je bij een kleine genen populatie (zoals binnen het nederlandse TsW bestand) ook weer oppassen voor een te strenge selectie. Want wanneer je binnen een kleine populatie alleen met een heel smalle fokbasis verder gaat kun je wachten op genetische afwijkingen in de toekomst. Want behalve de gewenste genen, wordt ook de erfelijke aanleg voor ongewenste eigenschappen in het fokmateriaal geconcentreerd. (nadere info over dit onderwerp: lezingen van Genetic Counselling Services en de site: http://www.gencouns.nl/)Maar een mogelijke optie zou kunnen zijn om naast een fokselectie ook als verbreding van het bestand meer combinaties te maken met buitenlandse honden uit ander lijnen. Alhoewel ik ook (nog) niet weet welke test t.a.v. gedrag van een TsW je hier in Nederland zou kunnen hanteren, zou ik er wel voor zijn om ook binnen de Nederlandse vereniging op termijn ook een soort meetinstrument voor fokdieren in te voeren om extremen in gedrag (te agressief of te angstig) en in exterieur in de fokkerij te vermijden. Op dit moment lijkt dit wel nog weinig relevant omdat het een jong ras is waar verhoudingsgewijs weinig vraag naar is en zodat er in Nederland slechts incidenteel mee gefokt wordt. Maar aangezien er ook hier jaarlijks meer TsW's bijkomen, lijkt het mij wel zinvol om nu al als rasvereniging de diverse mogelijkheden hieromtrent te onderzoeken. Want op die manier kun je ook voor de toekomst vermijden dat er in Nederland een afwijkend type TsW gaat ontstaan.

Terugkijkend op de bonitatie in Hostivice, was er slechts een ding waar ik mij hogelijkst over verbaasde en waar ik het ook absoluut mee oneens ben. Gedurende de exterieur keuringen waren er nl. twee honden die gemuilkorfd gekeurd werden (gelukkig maar voor de keurmeesters, want deze honden vielen diverse malen naar hen uit!) En deze beide honden slaagden ook voor de bonitatie. Ik heb er geen enkel probleem mee dat een hond uitvalt naar een pakwerker tijdens verdedigings werk. Maar ik vind het niet te tolereren dat een hond naar een keurmeester uitvalt en dat dit gedrag ook nog geaccepteerd wordt. Ik heb hier dan ook vragen over gesteld op de Tsjechische site (waarom dit gedrag getolereerd wordt in Tsjechië) Gelukkig vonden de meeste aanwezigen op deze bonitatie dag ook, dat deze honden nooit goedgekeurd hadden mogen worden. En ook zij waren fel tegenstander van het feit dat sommige honden gemuilkorfd beoordeeld mochten worden.

We waren te gast in Pozna bij Margo en Przemek die ongelooflijk hun best hadden gedaan om er een schitterend weekend van te maken. Vrijdagavond kwamen de meeste mensen al aan en werd iedereen hartelijk ontvangen en in ruime mate van eten en drinken voorzien. Het was ontzettend leuk om mensen met Csw's uit zo veel verschillende landen te ontmoeten. Er waren zelfs mensen met hun hond met de trein uit Moskou gekomen! Er werd dan ook tot diep in de nacht dus heel wat af gekletst.

	Iedere begeleider kreeg een startnummer om, en om de beurt mochten begeleiders met hun hond vertrekken voor de speurtocht door de bossen achter het dorp. Bij de start werd er officieel geklokt, dus sommige combinaties zetten dan ook direct een stevig tempo neer! Het onverharde weggetje richting bos was het laatste pad dat we tegen kwamen, daarna ging vlg Chezka de route dwars door de struiken het bos in. En ze had nog gelijk ook!
	De meeste honden liepen volledig op de geur van hun voorgangers, en raakten daardoor soms ook van het spoor af omdat de combinatie er voor verkeerd liep! Gelukkig hingen er voor de begeleiders hier en daar ook stukjes rood/wit afzet lint, zodat je altijd op het juiste spoor kon terugkomen. Chezka genoot zichtbaar van deze ruige tocht en liep als een speer door de struiken, over omgevallen bomen, dwars door modder, berg op berg af. Mijn conditie bleek toch een stuk minder dan dat van mijn hond!
	Als je op de juiste plek uit het bos kwam, werd er direct weer geklokt en mocht je aan sluitend aan de volgende activiteit beginnen. Op een ruig veld moesten we recht vooruit gaan lopen en de hond iets laten zoeken. Het iets, bleek slechts een stukje jute van 10 x10 cm te zijn! Al snuffend en klokkend liep Chezka vooruit totdat ze vrolijk ging liggen rollen! Chezka kennende vermoedde ik dat het weer eens een dode muis was en trok haar dan ook mee om door te lopen.
Het viel mij op dat ze nu totaal niet meer met haar neus aan de grond liep, dus begon ik maar weer een stuk met haar terug te lopen. Ze liep linea recta naar het door haar plat gerolde stuk terug en begon daar nu aan de grond te krabben. Tot mijn stomme verbazing zag ik toen pas het stukje jute liggen!
	Na een lunch op de boerderij volgde toen activiteiten op het terrein achter de boerderij. Sommigen combinatie waren blij dat ze niet direct aan de beurt waren en even konden pauzeren voordat ze met de gehoorzaamheid oefeningen begonnen! Het eerste onderdeel waren de standaard oefeningen als volgen, keertwendingen, zit, af etc.
	Daarna volgen volgen, en commando zit waarbij de eigenaar ook direct moest gaan zitten, en tenslotte een af commando waarbij de eigenaar ook in snel tempo af moest gaan liggen. Een hilarische opdracht was ook het slalom lopen met in de lijn van de hond om je pols en in de zelfde hand een lepel met een rauw ei er op! Het laatste onderdeel van deze activiteiten was het rijden van je hond in een kruiwagen! En dat zorgde natuurlijk ook voor bijzondere voorstellingen en veel gelach!
Na een pauze begonnen de verschillende oefeningen voor catagorie 2; het verdedigings werk. Een van de onderdelen was ook het komische duo "dronken" pakwerkers (Pavel en Philipe) die veel succes oogsten! Na een welverdiende pauze had Pavel tot groot plezier van de deelnemers en de honden een coursing parcours uitgezet. En met veel enthousiasme gingen de meeste honden als een speer achter de stroken plastic aan!
	Na nog een wandeling en zwempartij konden alle partijen genieten van een heel gezellige avond rond het kampvuur. Tot mijn zeer grote verrassing bleek bij de prijsuitreiking, dat Chezka en ik eerste waren geworden van de sportwedstrijden van catagorie 1 (zonder verdedigingswerk)! Vol trots gingen we dan ook de volgende dag samen met Lucy en Julie met onze bekers op de foto. Uitslag Sportwedstrijden Kategorie 1. Kategorie 2. 1. Berta z Vlci chaloupky Mijke van Heyningen (Holand) 1. Julie z Litavske kotliny Lucie Novoveska (Tsjechie) 2. Fany Krivoklatsky Atos Bartek Surowka (Polen) 2. Iky od Uhoste Tomas Lukes (Tsjechie) 3. Harry Kollarov dvor Sebastian Niewola (Polen) 3. Jolly z Molu Es Damian Szewczykowski (Polen) 4. Andariel Wolf z Peronowki Daniel Ziemnicki (Polen) 4. Connie Sedy chlup Standa Hora (Tsjechie) 5. Amber Wolf z Peronowki Ela Wojtko (Polen) 5. Brian Sedy chlup Natalija Oveckina (Rusland) 6. Aset Voodoo Wolf z Peronowki Misa Pokorna (Tsjechie) 6. Agar Morusovy haj Peter van Erne (Holand) 7. Ava (DSH) Jola Kedzierska (Polen) 7. Czako Sedy chlup Irek Janowski (Polen) 8. Iowa Eden severu Kamil Kedzierski (Polen) - -
	Aangezien de wekker sirene (huilende wolfhonden!) perfect werkte, was iedereen op tijd op om naar de tentoonstelling in Zielona Gora te vertrekken. (Helaas zagen Flip en ik toch nog kans om te verdwalen,maar gelukkig waren we nog net op tijd!) Het was een gezellig drukke buitententoonstelling die gehouden werd op een mooi terrein van de schietvereniging.
Voor Chezka was het de eerste keer dat ze geshowd werd en was het voor haar dus allemaal nog wat vreemd en onwennig. En gelukkig was ze niet echt erg onder de indruk van het hele gebeuren. En tot mijn stomme verbazing verraste zij ons zelfs met een 1e plaats in de jeugdklas teven! In alle verbazing over dit gebeuren, kreeg helaas niet meer alle plaatsingen van de andere honden mee. Ik weet alleen dat Jolly Molu Es de BOB kreeg. De tentoonstelling was voor ons een mooie afsluiting van een echt SUPER weekend waar we volop van genoten hebben!
Helaas kreeg het weekend naderhand toch een wat zwarte schaduw. Bij onze thuiskomst hoorden we dat de CsW van een van de deelnemers (Hoky van Pavel) zondagavond aan een hartaanval was overleden. Gelukkig blijven ons nu wel de laatste indrukken als mooie herinneringen bij, aan deze leuke levenslustige en nieuwsgierige hond.

Wij leven met onze hele roedel in een groot huis met 4 verdiepingen. En wanneer wij thuis zijn lopen alle honden inclusief de TsW's gewoon los rond.
Vorige week zat ik achter de computer te werken toen ik op een andere verdieping wat gerommel hoorde met de drinkbakken, maar ik schonk er verder geen aandacht aan. Wat later kwam ik boven en zag dat de deur van mijn slaapkamer open stond. Ik hoorde een vreemd geluid dat ik niet kon thuis brengen en deed het licht aan om te zien wat er aan de hand was. En vervolgens was ik enkele minuten echt met stomheid geslagen… (en dat gebeurt mij echt niet vaak! ) En waarom? Stel je dit eens voor:

Karlik (een van mijn TsW's) had alle lakens en dekbedden van mijn bed af "gegraven", had een groot gat in mijn waterbed gebeten…….....en...... nu stond hij tot aan zijn knieën in het water op zijn gemak te drinken!!

Ja, wanneer een eigenaar vergeten heeft om de waterbakken op tijd te vullen, schijnt dat voor een TsW geen enkel probleem te zijn!!!

Maar op dat moment wenste ik toch wel dat hij een andere eigenaar had!! Maar tegelijkertijd bewonderde ik toch wel het natuurlijke overlevingsgedrag van deze honden. Van te voren had hij natuurlijk al lang een keer geroken dat er op mijn slaapkamer een grote "zak met water" lag. En toen hij dorst kreeg en zijn drinkensbak leeg was, was het voor hem heel gewoon om naar de plek te gaan waar hij al eerder water had geroken.